Polinukleotydy na wypadanie włosów

Efekty:

Działanie polinukleotydów koncentruje się na poprawie kondycji skóry głowy oraz stworzeniu optymalnych warunków dla funkcjonowania osłabionych mieszków włosowych.

W zależności od rodzaju i stopnia zaawansowania problemu terapia może prowadzić do:

• poprawy gęstości włosów,
• zwiększenia grubości i jakości włosów,
• ograniczenia widoczności przerzedzeń,
• poprawy objętości fryzury,
• wspomagania wzrostu nowych włosów,
• poprawy kondycji skóry głowy,
• wsparcia procesów regeneracyjnych w obrębie mieszków włosowych,
• poprawy mikrokrążenia i odżywienia skóry głowy,
• wsparcia regeneracji włosów po przebytym łysieniu telogenowym.

Efekty pojawiają się stopniowo, zgodnie z naturalnym cyklem wzrostu włosa. Pierwsze zmiany można obserwować po kilku miesiącach, a postępy terapii najlepiej oceniać na podstawie dokumentacji fotograficznej oraz kontrolnej trichoskopii.

Wskazania:

Terapia polinukleotydami może być stosowana u kobiet i mężczyzn, szczególnie w przypadku:

• łysienia androgenowego,
• stopniowego przerzedzania włosów,
• miniaturyzacji włosów stwierdzonej w trichoskopii,
• poszerzającego się przedziałka,
• przerzedzenia włosów na szczycie lub czubku głowy,
• powstawania zakoli,
• osłabienia i zmniejszenia grubości włosów,
• utraty objętości fryzury,
• osłabionego odrostu włosów,
• potrzeby regeneracji mieszków włosowych po przebytym łysieniu telogenowym.

W przypadku łysienia telogenowego terapia polinukleotydami ma charakter wspomagający. Podstawą postępowania jest rozpoznanie i – jeśli jest to możliwe – usunięcie przyczyny nadmiernego wypadania włosów.

Przed zabiegiem

Przed rozpoczęciem terapii istotne jest określenie rodzaju łysienia oraz ocena stanu skóry głowy i mieszków włosowych. Podczas konsultacji przeprowadzany jest wywiad dotyczący m.in. czasu trwania problemu, charakteru wypadania włosów, chorób współistniejących, przyjmowanych leków oraz dotychczas stosowanych terapii.

W diagnostyce może zostać wykonana trichoskopia, która pozwala w powiększeniu ocenić skórę głowy, grubość i strukturę włosów oraz obecność cech miniaturyzacji mieszków włosowych.

W przypadku podejrzenia łysienia telogenowego szczególnie istotne jest ustalenie jego możliwej przyczyny. Nadmierne wypadanie włosów może być związane m.in. z niedoborami, zaburzeniami funkcji tarczycy, przebytą infekcją, znaczną utratą masy ciała lub innymi czynnikami wpływającymi na cykl wzrostu włosa. Jeżeli istnieją wskazania, diagnostyka może zostać rozszerzona o odpowiednio dobrane badania laboratoryjne

Po zabiegu:

Bezpośrednio po podaniu polinukleotydów mogą wystąpić niewielkie, przejściowe reakcje w miejscach iniekcji, takie jak:

• zaczerwienienie,
• niewielki obrzęk,
• tkliwość skóry głowy,
• drobne ślady po nakłuciach.

Objawy te mają zazwyczaj charakter przejściowy i ustępują samoistnie. Po zabiegu można wrócić do większości codziennych aktywności. Przez pierwsze 24–48 godzin należy postępować zgodnie z indywidualnymi zaleceniami przekazanymi podczas wizyty oraz unikać czynników mogących dodatkowo podrażniać skórę głowy. Regeneracja mieszków włosowych jest procesem stopniowym, dlatego efektów terapii nie ocenia się bezpośrednio po zabiegu. Pierwsze zmiany mogą być widoczne po kilku miesiącach.

Przebieg zabiegu

Zabieg rozpoczyna się od konsultacji i oceny skóry głowy. W razie wskazań wykonywana jest również trichoskopia, która pomaga określić rodzaj problemu i zaplanować odpowiednią terapię. Po zakwalifikowaniu do zabiegu skóra głowy zostaje odpowiednio przygotowana. Preparat zawierający polinukleotydy podawany jest bezpośrednio w obszary objęte przerzedzeniem za pomocą serii precyzyjnych, płytkich iniekcji. Dzięki miejscowemu podaniu substancja trafia bezpośrednio do skóry w otoczeniu mieszków włosowych, gdzie wspiera procesy regeneracyjne i poprawę warunków ich funkcjonowania. Sam zabieg jest małoinwazyjny i trwa zazwyczaj około 30 minut. Bezpośrednio po jego zakończeniu pacjent może wrócić do większości codziennych aktywności. W zależności od rodzaju łysienia, stopnia zaawansowania problemu oraz indywidualnej odpowiedzi na terapię ustalany jest plan kolejnych zabiegów i wizyt kontrolnych.

O zabiegu

Polinukleotydy są oczyszczonymi fragmentami DNA o wysokiej biozgodności z tkankami człowieka. Po podaniu do skóry głowy wspierają naturalne procesy naprawcze i regeneracyjne zachodzące w tkankach otaczających mieszek włosowy. Nie są hormonem ani substancją wypełniającą. Ich działanie polega na wspieraniu środowiska biologicznego, w którym funkcjonują mieszki włosowe

Jak polinukleotydy działają na włosy?

Działanie polinukleotydów obejmuje przede wszystkim:

• wspieranie procesów regeneracyjnych skóry głowy,
• poprawę mikrokrążenia i odżywienia tkanek,
• wspieranie aktywności komórek związanych z prawidłowym funkcjonowaniem mieszków włosowych,
• działanie przeciwzapalne,
• ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym,
• tworzenie korzystniejszych warunków dla wzrostu włosów.

Polinukleotydy a łysienie androgenowe

W łysieniu androgenowym mieszki włosowe stopniowo ulegają miniaturyzacji. W kolejnych cyklach wzrostu produkowane przez nie włosy stają się coraz cieńsze, krótsze i mniej widoczne. Polinukleotydy nie eliminują genetycznej i hormonalnej przyczyny łysienia androgenowego. Ich zadaniem jest wspieranie regeneracji i stworzenie korzystniejszych warunków dla funkcjonowania osłabionych mieszków włosowych. Z tego względu terapia może być elementem szerszego, indywidualnie dobranego planu leczenia łysienia androgenowego.

Polinukleotydy a łysienie telogenowe

W przypadku łysienia telogenowego najważniejsze jest ustalenie czynnika, który doprowadził do zaburzenia cyklu wzrostu włosa. Jeżeli przyczyną wypadania włosów jest np. niedobór żelaza, zaburzenie funkcji tarczycy, przebyta infekcja czy gwałtowna utrata masy ciała, terapia polinukleotydami nie zastępuje leczenia przyczyny. Po jej ustaleniu i odpowiednim postępowaniu polinukleotydy mogą natomiast zostać wykorzystane jako terapia wspomagająca regenerację osłabionych mieszków włosowych oraz poprawę jakości odrastających włosów.

Terapia łączona

Polinukleotydy mogą stanowić element terapii skojarzonej. W zależności od rozpoznania i indywidualnych wskazań terapia może być łączona m.in. z:

• odpowiednio dobranym leczeniem farmakologicznym,
• osoczem bogatopłytkowym,
• terapiami autologicznymi,
• uzupełnianiem potwierdzonych niedoborów.

Dobór metod powinien wynikać przede wszystkim z przyczyny utraty włosów, a nie wyłącznie z obserwowanego objawu.